Karanlık Cennet

Bölüm III

Genç bir elf kızı olan Niémeira henüz 20’li yaşlarını yaşamaktaydı. Annesi bir insan olan bu genç kızın kendinden başka bir kardeşi daha bulunmaktaydı. Upuzun sarı saçları sırtını tamamen örtüyordu. Mavi gözleri ve insanın dikkatini çeken güzel yüzüne bakan birinin etkilenmemesi neredeyse imkânsızdı. Yüz ve vücut hatlarındaki denge ancak bir heykelde bulunabilecek kadar düzenliydi. Yaşıtı olan kızların aksine kılıç kullanışı ve at binişi, babasının bir savaşçı olduğunu kanıtlıyordu.

Yıllarca ülkesine gururla hizmet eden babasına, bağlılığının karşılığı olarak bu köyde geniş topraklar hediye edilmişti.

İsyanın üzerinden günler geçmişti. Xarthus isyanı çoktan unutmuştu. Hatırında kalan ve onu karışık duygular içine sokan şey geçtiği köyde gördüğü bir çift mavi göz, sarı saçlar ve güzel bir yüzdü.

Kutsanmış kişi adını aldığı nehri seyretti uzun süre. İsminin bir anlamı yoktu belki ama bu nehir ismini verdiği gence yakışır bir şekilde hızlı akıyordu. Bazen kükrüyor, etrafındakileri ürkütüyor ve bazen de sakinleşip hızla akmaya devam ediyordu.

Xarthus içindeki garip hissi danışacak birini arıyordu. Kutsanmış kişinin aklına tanrısı geldi hemen. Atına bindi. Atının üstünde çok asil duruyordu Xarthus. Hızla koşturdu atını. At sahibinin derdini anlarmışçasına hızlı koşuyor, yetiştirmeye çalışıyordu tapınağa.

Kısa süren bu yolculuğun ardından tapınağın önünde atından indi.

“Işığınla beni kutsa, ışığınla Frasenaron’u kutsa yüce Terron”

Xarthus’un gözleri yine koyu kırmızı olmuştu.

Tapınağın duvarı birden parlayıverdi. “Işığım üzerindedir”.

Ses büyük bir sarsıntıya sebep olmuştu. Xarthus onu sarsan duygunun ne olduğunu öğrenmek için sabırsızlanıyordu. Tam sormak için davranacaktı ki o ses Xarthus’a bir şeyler söyledi.

“Duyguların seni ürkütmesin.” Xarthus sanki bir tanrı ile konuşmuyordu. Aralarındaki bağı kimsenin anlaması mümkün değildi.

“Hissettiğim nedir?” diye sordu Xarthus.

“Dostlarına karşı bile hissedemediğindir.”

“Ona karşı hissettiğim beni mutlu edecek mi?

“Şüphesiz o Frasenaron prensesi olacaktır.”

Duvardaki parıltı yerini duvarın asıl rengine bıraktı. Xarthus’un gözleri de aynı şekilde. Aradığı cevabı almış olmanın mutluluğuyla prensesini tekrar görmek istedi.

Garip düşüncelerinin hepsinden sıyrılmıştı artık.

—————————DEVAMI SONRAKİ BÖLÜMDE —————————

Karanlık Cennet Bölüm 1′i Okuyun

Karanlık Cennet Bölüm 2′yi Okuyun

Karanlık Cennet

Bölüm II

Frasenaron’da Ayaklanma

Xarthus’un istediği 15 atlı kısa bir süre içinde meydanda toplanmıştı. Hepsi birbirinden cesur olan bu askerler savaşmak için can atıyorlardı. Yıllardır hiçbir savaş meydanında bulunmamışlardı.

Xarthus kılıcıyla ileriyi işaret etti ve atının karnına sağ arka ayağıyla vurdu. Emri anlayan at hızla ileri atıldı. 15 atlıyı da arkasına almış, hızla koşturuyordu atını genç prens. Gençliğinin verdiği savaşçı ruh sayesinde büyük bir ateşle koşuyordu isyancıların canına okumaya.

Genç prens henüz 25 yaşında idi. Siyah saçlı, uzun boylu ve gayet sağlıklı biriydi. Çocukluğunda çok iyi eğitilmişti. Ülkenin en bilge kişileri bu çocuğa ders vermeye can atıyordu. Çünkü Xarthus, doğduğunda Işık Tanrısı tarafından kutsanmıştı. En büyük akıl hocası da ışık tanrısıydı zaten. Biniciliği babasından öğrenen Xarthus, soyunda hiç kimsede olmayan yeteneklere sahipti. 12 yaşına geldiğinde büyük bir savaşçı olan babası kadar iyi kılıç kullanıyordu. Çok hızlı düşünebilen Xarthus aynı zamanda çokta hızlı hareket edebilme yeteneğine sahipti. Girdiği dövüşlerde Işık Tanrısı’nın ona verdiği kılıcı kullanıyordu. Parlaklığı sayesinde çok uzaktan ayırt edilebilen bu kılıç, altına giren her şeyi paramparça edebilecek güçteydi.

Aradan 6 saat geçmişti. Atlar yorulmuş, askerler acıkmış ve susamıştı. Atlarından indiler. Yakıcı güneş yavaş yavaş etkisini kaybederken hafif bir rüzgâr esmeye başlamıştı. Xarthus başlığını çıkardı. Uzun saçlarının uçları rüzgarın etkisiyle çok az da olsa kımıldanıyordu. Xarthus garip düşüncelere daldı. Geçtikleri bir köyde gördüğü genç bir kızı düşünüyordu. Artık aklında isyancılara gününü göstermek falan kalmamıştı. Xarthus bu düşüncelerle tam iki saat eritti. Bir köpekten ürken atın çıkardığı kişnemeyle uyanıverdi düşüncelerinden. Başlığını alıp hızla kalktı. Bağlığını başına geçirirken askerlere “Gidiyoruz” diye seslendi. Atına atladı. Tekrar planlar yapmaya başlayan Xarthus, köyü gece yarısı basmayı düşündü.

Hava iyiden iyiye kararmıştı. Atlarıyla sakince ilerleyen 16 kişi köyün girişine varmadan durdular. Kuytu bir yere girdiler. Köyden dumanlar yükseliyor, bağırış-çağırışlar duyuyordu. Gece yarısına kadar iyice dinlenen askerler gece yarısı olduğunda savaşmak için hazırdılar artık. Xarthus onlara planını anlatmıştı. Pek sessiz bir baskın olacağa benzemiyordu. Xarthus hızla köyden içeri girdi. Köyün biraz dışında, Xarthus’un 15–20 metre uzağında bekleyen askerlerine haber vermek için kılıcını kalkanına üç kere vurdu. Ardından “Saldırın!” diye bağırdı. “Kutsal ışık bizimledir kardeşlerim!”

Bu sözü duyan cesur askerler, iyice yüreklenmişlerdi. Bağırışlarla köyün içlerine doğru ilerlediler. İsyancılar gelen konukların seslerini duymuş, köyün arkalarına doğru kaçmaya başlamışlardı bile. Xarthus en arkadaki isyancıyı gördü. Atının karnına sertçe vurdu. Hayvan her zamankinden daha fazla bir hızla ileri atıldı. Kılıcını havada sallayarak isyancılara doğru ilerleyen Xarthus isyancılardan en arkada olanı yanına alınca bir kılıç darbesiyle boynunu gövdesinden ayırmıştı. Kılıç eskisinden daha da parlaktı şimdi. Rengi de kandan kırmızıya dönmüştü. Xarthus diğer askerlere yol verircesine atını kenara çekti. Kılıcını havaya kaldırdı. Karanlık gök yarılır gibi olmuştu. Büyük bir ışık göründü yarıktan. Sonra yerleri sarsan bir ses duyuldu; “İsyancılara af yoktur”. Bu arada 15 süvari hala isyancıları kovalıyordu.

Xarthus köyün arka tarafına dolandı. Kaçan isyancıların karşılarına çıktı. Başlığından görünen gözleri koyu kırmızı bir renk almıştı. Karanlıkta parlayan bu gözler bile öndeki birkaç isyancının donup kalmasına yetmişti. Artık kaçacak yerleri kalmamıştı… Köyde ise hala bazı yerler yanmakta idi. İsyancıların hepsini bir araya toplamışlardı artık. Zaten 6–7 kadar isyancı kalmıştı ölmeyen. “Akan kanlarınız günahlarınızı temizlesin” diye mırıldandı Xarthus. Sonra kılıcıyla isyancıları işaret etti askerlere. Arkasını döndü, biraz ilerdeki atına doğru yürüdü. Duyduğu acı çığlıkla arkasına döndü. İsyancıların sonuncusu da oracıkta idam edilivermişti. Genç Prens başını göğe dikti. Uzunca göklere baktıktan sonra atına bindi. Bu kez geldiklerindekinden farklı olarak sessizce, köylülere hissettirmeden çıktılar köyden. Hemen köyün çıkışındaki o kuytu yere girip sabahı beklemeyi uygun gördü Xarthus, köyde kalmak istemiyordu. Gözleri artık eski halini almıştı.

Uykuya dalmadan önce yine o kız gelmişti aklına. Onun karşısında çok aciz hissediyordu kendini. Hava iyice soğumuştu artık. Diğerleri çoktan uykuya dalmıştı. O ise hala uyuyamamıştı. Bir sürü garip duygu içinde, sonunda o da uykuya dalmıştı… Rüyasında yine o kızı gördü… Onu ısrarla kıza çeken bir şeyler vardı…

—————————DEVAMI SONRAKİ BÖLÜMDE —————————

Karanlık Cennet-Bölüm 1′i Okuyun

Len blog, çok canım sıkkın, sinirliyim be birader! Herşeyi kırıp parçalamak istiyor canım! Hatta seni bile kapatmayı düşündüm len! Ama olmuyo sen her arkadaşımdan başka bir arkadaşsın benim için…. :’( Kendine iyi bak len blog!

Karanlık Cennet

Bölüm I

İki çocuk bir elma ağacına tırmanmış, kıpkırmızı elmaların tadını çıkarmakla meşguldü. Bir yandan büyük bir iştahla elmaları yerken diğer yandan şarkılar söyleyip eğleniyorlardı. Bulundukları yerin, anın tadını çıkarıyorlardı. Uzaklardan gelen bir atlı çocukların yanında durdu. Genç atlıyı tanıyan çocuklar hemen ağaçtan indiler. Sarışın olan büyük bir pişmanlıkla;

“Elmaları çalmıyorduk, sadece eğlenmek için çıkmıştık efendim. Lütfen, lütfen affedin.” Genç atlı çocuğun başını okşayarak “Bir elma da bana verir misin evlat” dedi. Çocuk sevinçle alçak dallardan birinden bir elma koparıp gence uzattı. Genç atlı elmadan bir ısırık alıp “Sizi görünce çocukluğumu anımsadım, Tanrımızın kutsal ışığı üzerinizde olsun çocuklar”. Atına binip hızla uzaklaştı. Çocuklar neşeyle ziyafetlerine kaldıkları yerden devam ettiler. Cennetin Dünya üzerindeki bir parçasında yaşıyorlardı…

Cennet: Frasenaron

Görkemli bir krallığa adını vermiş olan bu şehir insan aklının alamayacağı kadar huzurlu bir yerdi. Dev bir çukuru andıran bu yerin etrafını dört büyük dağ çevrelemişti. Bu dağların arasını büyük boşluklar kaplamıştı. Buralara dört dev kapı kondu. İkisine gümüş, ikisine de altın anahtarlar yaptırıldı. Kapılardan kuzeybatıda olanı sürekli açık dururdu. Anahtarlar sarayın hazine odasında saklanırdı. Kralın mührü olmadan yerlerinden çıkarılmaları mümkün değildi.

Dağlar şehre kalkan görevi görüyordu. Şehrin dışardan fethedilmesi çok zordu. Şehirden bilgi alabilmek için casusluk yoluna başvurulurdu. Fakat casuslar yakalandığı takdirde ölümle cezalandırılırlardı.

150 yıl önce şehirde kurulan krallık, insanoğlunun kurduğu en büyük, en zengin ve görkemli krallığıydı. Yıllardır şehre hiçbir saldırı yapılmamış, aksine birçok insan topluluğu/devleti bağlılıklarını bildirmişlerdi. Bu güzel şehrin topraklarının bu kadar bereketli olmasının sebebi şehrin tapusunun bir nevi Işık Tanrısı’nın elinde olmasından kaynaklanıyordu. Tüm krallık Işık Tanrısı’na tapıyordu.

Frasenaron’da sadece İnsan ve Dağelfleri yaşamaktaydı. 150 yıl önce birbirlerine çok yakın ırklar olan bu ırklar tek bir bayrak altında birleşmeyi seçmişlerdi.

Bu iki ırk tüm ırklarla barış içindeydi uzun zamandır. Fakat Dağelfleri evvelden beri Gece Kurtlarından hoşlanmıyordu. Köpeklerden gelen bu ırkın tehlikeli olduğunu düşünmekteydiler.

Köpek Yüzlü Irk: Gece Kurtları

Nightwolflar insan kurt karışımı bir ırktı. İki ayaklı olan bu varlıklar köpek yüzüne sahiptiler. Ellerinde de kurtlarınkine benzeyen pençeler vardı. Ortalama bir insan boyunda idiler ve ortalama 50–55 yıl yaşayabiliyorlardı. Asla tek bir bayrak altında toplanmayan Nightwolflar Dünya’nın her yerine küçük topluluklar halinde dağılmışlardı. Etle beslenen bu canlılar hiçbir zaman insan etini tatmaya cesaret edememişlerdi. Çok akıllı olan bu varlıklar, kiminle iyi geçinip kiminle savaşacaklarını, savaşmadan nasıl fetih yapacaklarını çok iyi bilirlerdi.

Frasenaron’da Ayaklanma

Genç bir subay saray önündeki –tabiri caiz ise- muhafız ordusunu delerek saray merdivenlerini tırmanmaya başladı. Telaşı her halinden belliydi. Güneybatıda bir köyde çıkan ayaklanmayı krala bildirmesi gerekliydi. Saray kapısından hızla girip kralını saygıyla selamladı. Yağız subayın acelesini fark etmiş olan kral heyecanla sordu:

—Ne oluyor, neden bu kadar heyecanlısın, genç asker?

—Kralım… Genç asker duraksadı

—Evet?

—Kralım, güneydeki bir köyde vergiyi vermek istemeyen bir grup isyan çıkarmışlar efendim. Köyü yakıp, yıkmakla tehdit ediyorlarmış.

Kral tahtından hızla kalktı.

—Bana Xarthus’u bul!

—Emredersiniz yüce kralım…

Asker aynı telaşla çıktı. Sarayın bahçesinden rahatça görülebilen elma bahçelerinin önünden atını dörtnala sürmüş gelen Xarthus’dan başkası değildi. Askerin prensi aramasına gerek kalmamıştı. Prens saray bahçesine geldiğinde genç subay hemen yanına koştu.

—Kral sizi istiyor, prensim.

—Bir sorun mu var?

—Güneyde bir köyde ayaklanma çıktı efendim.

Xarthus hemen atından inip saraya gitti. Babasını selamladıktan sonra onun söylemesine gerek kalmadan atıldı:

—Yanıma 15 atlı istiyorum, bu isyanı bir gün içinde bastırabilirim.

—İstediğin kadar asker alıp hemen yola çıkabilirsin oğlum.

Prens babasının önünde eğilip hızla çıktı. Muhafızlara seslendi; “Hemen 15 atlının silahlarını kuşanıp meydanda toplanmalarını istiyorum.”

—————————DEVAMI SONRAKİ BÖLÜMDE —————————

Karanlık Cennet adında fantastik kurgu türünde bir hikaye yazıyorum. Bölüm bölüm yayınlayacağım burada.

Bulutlar var, bolca kuş var (neden bolca kuş var bilmiyorum ) Bulutların arkasında güneş var ama hava aydınlık. Garip bir şey oldu ama eski üst resim gibi karanlık değil . Allah’ım bu nasıl iştir? Beğendin mi?

Bu gece, yani 29 Temmuz 2007 saat 00:07, Özgün abi ve ben tarafından Astronomy gecesi ilan edilmiştir. Unutturma lan blog! Kafanı kırarım

Yaklaşık 5,5 hafta önce Hamdi abinin gazıyla CD sipariş etmiştim.

Sabırsızlık ve sabır karışı bir şey ile bekledim 5,5 hafta. “Göndermezler lan, herkese gönderecek değiller ya. Ulan zaten nerde bende o şans” diyordum ki üst komşumuz kapıyı çaldı bir sabah, “Furkan’a posta varmış, vereyim” dedi sağolsun. Teşekkür edip aldım CD’leri, paketi açtıktan sonra birini ona hediye ettim.

Sonra heyecanla oturdum bilgisayar karşısına. Acaip bir gaz almışım Hamdi abiden. Nasıl hiç kayıpsız kurarım bu Ubuntu’yu diyorum. Zaten hemen bir gün öncesinde formatlamışım bilgisayarı, zoruma gidiyor. Partition Magic adlı programa takıldım. Hemen indirip kurdum, bir bölüm açtım Ubuntu için. CD’yi taktım, Ubuntu’nun masaüstü geldi karşıma. Install falan derken kurdum Ubuntu’yu.

Kurduğumda klavye ayarını yapamamanın verdiği kızgınlıkla biraz haksızlık ettim Ubuntu’ya . Ama neyse sonra aramız düzeldi.

İlk kurduğumda graifkleri çok beğendiğimi söyleyemeyeceğim. Beni kızdıran bir başka nokta ise ekran kartını tanıttığımda Beryl kullanamam.

Beryl sayesinde Ubuntu’ma renk geldi, daha bi seviyorum artık onu . İzlenimlerimi yazmaya devam edeceğim. Bekle!

(Lütfen bu yazıyı okuduktan sonra gözlerinizi kapayıp yazdıklarımı hayal edin.)

Uzay her zaman bana heyecan vermiştir. Tahmin edemeyeceğiniz kadar çok severim. Derin boşluk, sonu olmayan şey… Yıldızları seyrederken kendimi hiç hissetmediğim kadar özgür hissederim. Yıldızlara biraz baktıktan sonra gözlerimi kapatırım. İşte asıl maceram ordan sonra başlar.

Bu sonsuzluğun içinde çılgınca koşmaya başlarım. Herşey çok güzeldir. Büyük karanlığın içindeki renkler ışık olmuştur bana. Bu tatlı hayalden hiç ayrılmak istemem.

Hep canlı canlı görmek istediğim takım yıldızların her birinin her bir parçasını görmek için en iyi fırsattır bu. Önce Samanyolu’nu gezer, incelerim dikkatle. Her bir rengi görünce içime bir huzur dolar. İyice bağlanırım -belkide sizlere saçma gelen- hayalime. Tanrım, ne kadar büyüksün. Belkide hiç var olmayan yıldız sistemlerini ziyaret ederim. Saatler süren bu yolculuktan sonra sıra Oriyon’u (Avcı Takım Yıldızı), o çook sevdiğim fakat hayallerimde bile gezemediğim takım yıldıza gelmiştir.

Tam Samanyolu’nun o güzel renklerinden ayrıldığım anda bana huzur veren hayalim kâbusa dönüşür. Kendimi o çok derin karanlıkığın içinde boşlukta hissederim; yalnız, terkedilmiş ve yorgun. Çok korkmuşumdur. Gözlerimden ikişer damla yaş süzüldüğünü hissederim. Bana en yakın yıldızın bile ömrüm boyunca yolculuk etsemde ulaşamayacağım kadar uzak olduğunu düşünürüm hayalimde. Her şeyin sonu gelmiştir. Şahadet getiririm içimden fakat hala korkmaktayımdır. İşte o anda korkudan titrediğimi görenler uyanmamı sağlarlar o hayalden. (Yalnız başıma olsaydım belkide ruhumu teslim ederdim oracıkta) Dünya artık cennettir benim için. Ama hala şoku atlatamadığım için soğukca terlerim….

Gariptir uzay, sevgili okur. Çok gariptir. Şaka olmaz uzayla Beni okumaya devam et anam sen, korkma bu adam deli mi falan diye Arada bir hangimize olmuyor ki?

Sonuçları görmek için şu adrese gözatabilirsiniz. Umarım iyi sonuçlar alırsınız!