Explosive

Karanlık Cennet

Bölüm III

Genç bir elf kızı olan Niémeira henüz 20’li yaşlarını yaşamaktaydı. Annesi bir insan olan bu genç kızın kendinden başka bir kardeşi daha bulunmaktaydı. Upuzun sarı saçları sırtını tamamen örtüyordu. Mavi gözleri ve insanın dikkatini çeken güzel yüzüne bakan birinin etkilenmemesi neredeyse imkânsızdı. Yüz ve vücut hatlarındaki denge ancak bir heykelde bulunabilecek kadar düzenliydi. Yaşıtı olan kızların aksine kılıç kullanışı ve at binişi, babasının bir savaşçı olduğunu kanıtlıyordu.

 

Yıllarca ülkesine gururla hizmet eden babasına, bağlılığının karşılığı olarak bu köyde geniş topraklar hediye edilmişti.

 

 

 

İsyanın üzerinden günler geçmişti. Xarthus isyanı çoktan unutmuştu. Hatırında kalan ve onu karışık duygular içine sokan şey geçtiği köyde gördüğü bir çift mavi göz, sarı saçlar ve güzel bir yüzdü.

Kutsanmış kişi adını aldığı nehri seyretti uzun süre. İsminin bir anlamı yoktu belki ama bu nehir ismini verdiği gence yakışır bir şekilde hızlı akıyordu. Bazen kükrüyor, etrafındakileri ürkütüyor ve bazen de sakinleşip hızla akmaya devam ediyordu.

Xarthus içindeki garip hissi danışacak birini arıyordu. Kutsanmış kişinin aklına tanrısı geldi hemen. Atına bindi. Atının üstünde çok asil duruyordu Xarthus. Hızla koşturdu atını. At sahibinin derdini anlarmışçasına hızlı koşuyor, yetiştirmeye çalışıyordu tapınağa.

Kısa süren bu yolculuğun ardından tapınağın önünde atından indi.

 

“Işığınla beni kutsa, ışığınla Frasenaron’u kutsa yüce Terron”

 

Xarthus’un gözleri yine koyu kırmızı olmuştu.

Tapınağın duvarı birden parlayıverdi. “Işığım üzerindedir”.

Ses büyük bir sarsıntıya sebep olmuştu. Xarthus onu sarsan duygunun ne olduğunu öğrenmek için sabırsızlanıyordu. Tam sormak için davranacaktı ki o ses Xarthus’a bir şeyler söyledi.

 

“Duyguların seni ürkütmesin.” Xarthus sanki bir tanrı ile konuşmuyordu. Aralarındaki bağı kimsenin anlaması mümkün değildi.

 

“Hissettiğim nedir?” diye sordu Xarthus.

“Dostlarına karşı bile hissedemediğindir.”

“Ona karşı hissettiğim beni mutlu edecek mi?

“Şüphesiz o Frasenaron prensesi olacaktır.”

 

Duvardaki parıltı yerini duvarın asıl rengine bıraktı. Xarthus’un gözleri de aynı şekilde. Aradığı cevabı almış olmanın mutluluğuyla prensesini tekrar görmek istedi.

 

Garip düşüncelerinin hepsinden sıyrılmıştı artık.

—————————DEVAMI SONRAKİ BÖLÜMDE —————————

Karanlık Cennet Bölüm 1′i Okuyun

Karanlık Cennet Bölüm 2′yi Okuyun